Rood, goud en gastronomie in Bangkok

 In Thailand is er altijd wel een reden voor een feestje. Zijn de Valentijnsharten nog maar net opgeborgen, dan hangen de rode lantarens alweer klaar voor Chinees Nieuwjaar. Met naar schatting 6 tot 9 miljoen Thai van Chinese afkomst wordt dit feest hier groots gevierd – vooral in het bruisende Chinatown, waar je je echt in een andere wereld waant. Overal rood en goud, zwierende draken, knallend vuurwerk en winkelpersoneel dat vaak volledig in stijl gekleed gaat.

Normaal gesproken laten wij al die feesten een beetje aan ons voorbijgaan, vooral die uit Amerika overgewaaide commerciële hoogtijdagen. Wij als nuchtere Nederlanders gaan, zeker als je al meer dan 50 jaar bent getrouwd, niets speciaals doen op Valentijnsdag!

Maar Chinees Nieuwjaar is anders. Authentiek, traditioneel en diepgeworteld in de cultuur. En dus besloten wij dit jaar om het eens in stijl te vieren, samen met een groep vrienden. Een bont internationaal gezelschap, voornamelijk Aziatisch, met hier en daar een verdwaalde westerling – zoals wij.

We aten in een chic Chinees sterrenrestaurant. Dat was toch even andere koek dan de vertrouwde Nederlandse "Chinees" met babi pangang, foe yong hai en nasi rames. Geen genummerde menukaart en geen bakjes zoetzure saus. En dat zagen we dan ook terug op de rekening… Daar had je in Nederland een complete rijsttafel voor kunnen bestellen, inclusief kroepoek en gratis fortune cookie. Maar ach, het hoort erbij – en eerlijk is eerlijk: het was voortreffelijk!

Wat mij altijd weer opvalt, is hoe vanzelfsprekend het hier is om gerechten te delen. Niet alleen in dit restaurant, maar eigenlijk overal in Thailand. Je bestelt nooit iets voor jezelf alleen. Er komen meerdere gerechten op tafel en alles wordt gedeeld. Ook hier werd het bestellen overgelaten aan degenen die het menu daadwerkelijk konden lezen. Binnen no-time stond de tafel vol met schalen, borden en mysterieuze heerlijkheden die werden neergezet op een ronde draaischijf. Die vervolgens onafgebroken rondging en steeds weer werd aangevuld.

Het wordt meestal een zootje op tafel maar deze manier van eten is wel veel gezelliger en avontuurlijker. Je weet vaak niet precies wat je eet, en soms is dat misschien maar goed ook. Maar het smaakte uitstekend en dat is uiteindelijk het belangrijkste.

En dan blijft er nog één uitdaging: de stokjes. Want probeer maar eens elegant een sliert noedels richting je mond te manoeuvreren zonder dat de helft ergens onderweg strandt – op tafel, op je kleding of terug op je bord. Het is mij wederom niet gelukt. Gelukkig waren daar de alerte obers, die met een subtiele glimlach bestek brachten voor de westerlingen aan tafel. Ze hebben dit vaker meegemaakt, dat was duidelijk.

Hoe dan ook: wij hebben feestelijk getoost op het nieuwe jaar – het Jaar van het Paard. Moge het een jaar worden vol energie, kracht, gezondheid en misschien… iets meer behendigheid met stokjes.