Blogs VO-NN

 Daar sta je dan. De medewerker kijkt ons aan alsof we net vroegen of hij een faxlijn kon aanleggen. "U wilt simkaartjes voor deze telefoons? Die zijn wel héél oud. Weet u dat ze alleen op 3G werken?" Eh… nee, dat wisten we niet. Wij dachten gewoon: telefoon + simkaart = bellen en internetten. Maar nee, in Australië is 3G al met pensioen gestuurd.

Nu heeft denk ik niet iedereen dit probleem. Maar wij nemen op onze reizen altijd extra onze oude, betrouwbare telefoons mee. Waarom? Simpel: voor Google Maps. En oké, ook om elkaar te kunnen bereiken. Want mijn richtinggevoel is niet zo geweldig dus als ik ben verdwaald in een onbekende stad en mijn man is zit ergens aan een biertje dan wil je elkaar toch kunnen bellen. We hebben de afgelopen jaren ervaren dat huurauto's vaak óf geen navigatie óf onbetrouwbare navigatie hebben óf je wordt opgezadeld met een prehistorische TomTom. Nou, zie daar maar eens het ingewikkelde adres van je airbnb mee te vinden.

Dus daar staan we dan, in een Vodafone-winkel in Australië. Dat wordt plan B. Die oude telefoons kunnen we dus wel weggooien. Dan toch maar een van onze Thaise telefoons opofferen. Dat betekent wel dat een van ons tijdelijk 'offline' is voor alle Thaise contacten. Hoe erg is dat? Nou ja, best wel vervelend. Maar we overleven het wel. Toch?

Vroeger was het allemaal wat simpeler. Je ging op reis, trok de deur achter je dicht, en was gewoon weg en onbereikbaar. Geen werkmails, geen groepsapps. Echt vakantie! Al moet ik toegeven dat rondrijden met een kaart op schoot en ruzie maken over "die afslag die we net gemist hebben" nou niet bepaald de good old days waren.

Nu willen we altijd overal bereikbaar zijn. En de weg vinden. Dus reizen wij met een halve elektronica-winkel in de koffer: twee iPads, vier (nu twee) telefoons, een jungle aan oplaadsnoeren (die natuurlijk niet universeel zijn), en een collectie verloopstekkers waar je u tegen zegt.

Een kennis die bij een luchtvaartmaatschappij werkt, kwam met de ultieme oplossing: "Waarom neem je niet gewoon een e-sim? Even de app downloaden en klaar is Kees. Kan je bellen en internetten waar je ook bent". Dat klonk ons als muziek in de oren.

Maar toen kwam de catch: onze telefoons kunnen die app niet aan. Want ja, ze zijn "oud." Drie jaar oud om precies te zijn. En blijkbaar is dat tegenwoordig al bijna antiek.

Waar is het eind? Misschien als we ooit een telefoon vinden die langer meegaat dan een spijkerbroek. Maar tot die tijd blijven we dan maar sjouwen met onze apparaten, snoeren en stekkers. 

Vorige maand heb ik een nieuwe elektrische fiets gekocht. De vorige was zes jaar oud. Ik heb er bijna tienduizend kilometer op gefietst. Heerlijk tochten, niet alleen in Nederland maar ook in Wenen langs locaties die in mijn boeken een rol spelen. Versleten was die nog lang niet. Zo'n fiets kan makkelijk twee keer zoveel kilometers aan. Dat geldt echter niet voor sommige accessoires. Voor de accu wordt een levensduur van circa zes jaar aangegeven. Die van mij liep steeds sneller leeg en het duurde steeds langer voor hij was opgeladen. Een nieuwe bleek uitermate prijzig. Bovendien was het profiel van de achterband behoorlijk afgesleten en als ik wat kracht zetten om een heuveltje op te komen kraakte er van alles. Waarschijnlijk lag dat aan de ketting en kogellagers die gesmeerd moesten worden. Er was dus een ingrijpende opknapbeurt nodig. Geschatte kosten rond duizend euro.

Toen sloeg de twijfel toe. Ik had in mijn hoofd om volgend jaar een nieuwe fiets te kopen. Zo'n nieuw model waarbij de accu niet langer onder bagagedrager zit maar in het frame is verwerkt. Eentje met meer power en een grotere actieradius. Die twijfel moet je dus nooit in de winkel van de fietsenmaker laten merken. In no time is de staat van je oude fiets nog veel beroerder dan je al te horen had gekregen en kunnen die nieuwe fietsen prestaties leveren waar je verstelt van raakt. Gladde verkooppraatjes waarvoor zo'n man is opgeleid. De kunst is dan om zo lang mogelijk te aarzelen, bedenkelijk te kijken, half hardop rekensommetjes te maken en niet te laten blijken dat je maandelijks een mooi pensioen van PFI ontvangt. Het hielp een beetje om de inruilprijs voor de oude fiets op te krikken en wat korting te bedingen.

Bij de prijs van de nieuwe fiets was ook een gratis fietshelm inbegrepen. Daar zat ik niet op te wachten. Ik had altijd geweigerd om met een helm op te fietsen, zelfs in het buitenland waar dat heel gewoon is. Verplicht is het daar niet, maar in Duitsland en Oostenrijk en je ziet bijna iedereen met een helm op fietsen. Ook in ons land wordt er alles aan gedaan om mensen met een e-bike zover te krijgen dat ze een helm opzetten. De Provincie Utrecht geeft in mei zelfs een korting van vijfentwintig euro bij aankoop van een fietshelm. Er wordt zelfs een heftige discussie gevoerd of een helm verplicht moet worden voor mensen met een e-bike, vanwege de gevaren die vooral ouderen lopen. Wanneer alle 70-plussers in Nederland een fietshelm zouden dragen, zou dit volgens het Wetenschappelijk onderzoek Verkeersveiligheid leiden tot 45 à 50 minder verkeersdoden per jaar.

Traumatisch hersenletsel is het meest voorkomende letsel bij een ongeval met een e-bike en juist dat treft vooral ouderen. Ik heb een kennis die ooit met een e-bike een ongeval kreeg en op mijn hoofd tegen het plaveisel kwakte. Hij heeft daar een blijvende hersenbeschadiging aan overgehouden en zijn vrouw is nu mantelzorgster. Geen prettig vooruitzicht.

De tegenstanders wijzen op de aversie van ouderen tegen het dragen van een fietshelm. Zij vrezen dat die dan veel minder gaan fietsen, waardoor ze minder buiten komen, minder bewegen en dan vanwege andere kwalen eerder doodgaan. Ook ik ben geen fan van de fietshelm. Gekscherend heb ik wel eens gezegd dat ik dan gaat lijken op de André van Duin figuur Willempie, met z'n oenige helmpie.

Toch ben ik nu gedeeltelijk gezwicht. In mijn eigen stad en de bekende omgeving fiets ik lekker zonder helm. Maak ik langere tochten door onbekende gebieden dan gaat het helmpie op.

Hasko van Dalen

 Als je erop gaat letten, zie je het steeds vaker. Mensen die even stil blijven staan als bevroren aan de grond. Auto's die plotseling een onverhoedse beweging maken zonder dit van tevoren aan te geven. Die persoon bij de supermarkt die voor de geopende deuren van de vrieskast blijft staan, alsof hij zelf ingevroren is. En dan heb ik het nog niet gehad over de politici waarbij besluiteloosheid hoogtij viert.

Wat is er toch aan de hand? Waardoor zijn we veranderd in wezens die de weg kwijt lijken te zijn in ons alledaags leven. Is het een vorm van verzet tegen de overregulering van onze maatschappij, vroeg ik me af. Want dat is zeker veranderd; de spontaniteit lijkt uit ons leven verdwenen want alles moet worden vastgelegd en opgeslagen in de cloud. Ons gebrekkig brein kan al die informatie die op ons af wordt gevuurd, niet meer bijbenen.

We zijn massaal van slag, niet door ouderdom of ons veranderd milieu, maar zo las ik recent, door post-coronasyndroom. Kenmerken volgens Thuisarts:

• Je vergeet veel dingen. Bijvoorbeeld afspraken, namen van mensen, of in de winkel wat u wilde kopen.
• Je kunt niet op een woord komen.
• Je bent steeds spullen kwijt.
• Je moet een tekst vaker lezen voordat u onthoudt wat er staat.
• Je merkt niet dat iemand tegen je praat, als je met iets anders bezig bent.
• Je kunt maar 1 ding tegelijk doen.
  
  

Het heet hersenmist. Een gevolg van corona, waardoor nu af en toe een wolkje door ons hoofd trekt en de hersenspier het even laat afweten. Is het een ramp of juist een zegen?

Onlangs gaf mijn computer er plotseling de brui aan. Hij was vol gestampt met informatie waarvan ik tot voor kort dacht dat het essentieel was die te bewaren. Had je mij het van tevoren gevraagd, dan zou ik waarschijnlijk hebben geantwoord dat dan een ramp zich zou voltrekken. Tot mijn grote verwondering voelde ik me bevrijd van een last dat er niets meer over was. Ik zag verbaasd de zon schijnen waar ik een donderwolk had verwacht. Zo gaat het ook met de hersenmist; het gaat over en nog even dan schijnt de zon weer voor ons allemaal.

Angela van Leeuwen 

 Ze zat er nog: Lia de receptioniste die me in de tijd dat ik nog bij Nationale-Nederlanden werkte altijd zo vriendelijk begroette als ik 's morgens het pand betrad. Ze herkende me ook nog toen ik na vele jaren weer eens het gebouw Delftse Poort bezocht. Eigenlijk had ik er niets te zoeken, maar na een lange treinreis was ik toe aan een sanitaire stop. Verder dan het toilet en de receptie kwam ik niet. Ik kreeg nog wel een kopje koffie, maar het gebouw ingaan mocht niet. Terwijl ik graag had willen zien hoe het geworden was na alle verbouwingen waarover ik ex-collega's had gehoord. NN was echter allang niet meer de enige gebruiker van het pand en dus golden er strenge regels.

Ik kom bij door een gruwelijke pijn. Het is steenkoud op een harde grond. Nat en kleverig. Geuren van vuil en rot, benzine en ijzer. Het is donker. Ik probeer te zien, maar ik zie niets. Ik ben suf. De pijn gaat over in een klem op mijn borst, die snel toeneemt. De druk neemt snel toe. Er begint iemand aan me te sjorren. Ik weet het allemaal niet meer en zak weer weg … .

Er ontstaat een afstand. De pijn wordt minder relevant. Mijn geest keert zich naar binnen als het ware om de werkelijkheid te ontvluchten. Het lijkt aangenaam te worden. Ik voel de warmte van mijn moeder die haar kind in de armen heeft. Een gevoel van liefde en hulpeloosheid overspoelt me. Ik zie gezichten, naasten en om de een of andere reden ook gezichten die ik vergeten ben. Ik word meegenomen op een reis met emoties en impressies. Ik zie m'n meisje, voel het verlangen. Ik ben weer klein en oud tegelijk. Geboortes van mijn kinderen komen voorbij. Ze worden groot. Is dat … ? Nee, het is mijn kleindochter. Ineens weet ik alles weer, namen en gezichten. Spijt en geluk. Ik probeer te bewegen, maar het gaat niet. Ik moet loslaten, maar de trein aan herinneringen raast verder. Het is een eindeloze reis waarbij ik alle notie van tijd verlies.

Ik zie mezelf hoog van een afstand liggen en mensen met gele hesjes zijn bezig met me. Er ontstaat een groep mensen. Er wordt geschreeuwd. Ik word op een brancard gehesen. Ik voel het niet en zweef weg. Een gevoel van laat maar gaan komt over me. Ik zweef weg … .

Ik drijf in een wolk naar een rand, die overloopt. Ik weet dat ik dan in een warm bad terecht kom. Licht, veel licht, wit licht. Iemand of iets die staat te wenken. Ik wil wel, het is goed. Het is aantrekkelijk om je over te geven. Ik ben zolang niet naar een kerk geweest, maar het moet God zijn die daar staat. Iedereen heeft daar zijn eigen belevenis bij. 's Nachts in het donker, wil ik nog wel eens contact zoeken. Vragen om antwoorden, om hulp. Bezwering van angsten om wat iedereen om me heen zou kunnen overkomen. Terwijl ik voortzweef naar de rand, komt er twijfel. Wat laat ik achter, is het allemaal goed? Moet ik nog …? Het besef van de pijn van nabestaanden. Ik weet het allemaal niet meer en val in een duister gat.

Een forse scheut pijn schiet door mijn lichaam. En nog een. En nog een. Reanimatie. Ik kom bij en probeer mijn ogen te openen. Ik hoor iemand zeggen "Hij komt bij. We houden hem in coma voor herstel". Ik voel een naald mijn arm in gaan en zak weer weg. Het is goed en ik zak weg in een diepe dromenloze slaap.

We praten eigenlijk niet met elkaar over de dood. Niet echt. Dood is dood. Of leef je door in een andere gedaante. De hemel en de hel. Reïncarnatie? Hoe gaat dat dan. We zouden dat vaker moeten doen. Al is het maar om de dood niet als een verrassing te laten komen. Dood is niet altijd slecht. Soms komt het als de welkome verlossing van een leven, dat als een strijd wordt ervaren, de pijn van een ziekte, fysiek of mentaal, die kan worden beëindigd. Of een ondraaglijke herinnering aan een geliefde die er niet meer is. Die je nog zo graag had willen koesteren. Iedereen zou over zijn eigen overlijden moeten kunnen beslissen. Maar dat gaat niet altijd. Door de wet of door een geleidelijke aantasting van je hersenen. Stel niet uit tot morgen wat je nu belangrijk vind.

Iedereen fantaseert wel eens over hoe het einde komt. In een split second, geleidelijk in je slaap, een welkom einde aan een slopende ziekte of door een ongeluk. Niemand die het weet. Maar dat het komt, is zeker. Dan kan je maar beter het gevoel hebben, dat je het allemaal goed geregeld hebt. Of in ieder geval het hebt geprobeerd. Die eindeloze reis van emoties en vervormde herinneringen in een fractie van een seconde kan een eeuwigheid gaan duren. Daar wil je van genieten en mag geen horror worden. Regel je zaken goed nu het nog kan. Maak recht wat krom is en maak goed wat nog scheef zit in de relatie met je naasten. En geniet van het leven alsof elke dag je laatste is. Het leven is een eenmalig cadeau, dat in al zijn pijn en liefde slechts eenmaal aan je wordt gegeven. Maak er wat van. Als je dit leest is het nog niet te laat!

We worden, nee we zijn, als generatie vermorzeld tussen de tijdsgewrichten. Het gaat geleidelijk zoals je de wijzers van de klok niet kunt zien bewegen. Maar wij oude knarren zijn een relikwie geworden uit vervlogen tijden. Gingen we er prat op, dat wij nog de telex, fax, koffiejuffrouw en de draaitelefoon gekend hebben? De generatie na ons doet het helemaal anders. Men schrijft niet meer door de opkomst van de computer, men rekent niet meer door het digitale betalen en binnenkort denkt men niet meer door de opkomst van AI. De wereld is geëlektrificeerd. Zonnepanelen en windmolens aan de horizon.

Het is een golfbeweging in generaties. Vroeger was het ieder voor zichzelf. Als je oud of ziek werd, was je afhankelijk van familie, armenzorg en of de kerk. Een harde wereld. Vorige generaties hebben een sociaal collectief vangnet gebouwd, zoals de AOW van Drees. Dat vangnet wordt geleidelijk afgebouwd: men moet het voortaan zelf maar regelen. We zijn een stuk rijker dan toen. Maar ook een stuk ontevredener. Dat is niet vreemd als je ziet, dat onze politieke partijen vervreemd zijn van de werkelijkheid. PvdA / Groen Links bijvoorbeeld heeft vooral mensen in de Tweede Kamer die hoog opgeleid en of ambtenaar zijn geweest. Dat geldt ook voor de andere partijen. Die hebben nooit met de voeten in de klei gestaan en komen zo van school. Met de beste bedoelingen, maar wie zit te wachten op al die goedbedoelde regeltjes. Nederland is vol. We groeien met dit tempo van immigratie door naar 30 miljoen. Daar is recent voor gewaarschuwd. Zelfs de allochtonen in ons land vinden dat het wel genoeg is. Laten we eerst eens zorgen voor voldoende huisvesting en werk voor de aanwezigen. We kunnen niet de hele wereld opvangen. Die boodschap heeft de politiek te laat begrepen. Een omwenteling in november 2023 naar populistische partijen, die in alle onervarenheid nu het land mogen gaan redden.

Vanuit de "collectieve" generaties is de huidige meer egocentrische generatie ontstaan. Bezorgd over alles wat in de wereld gebeurt, het milieu en de toekomst. Het klimaat gaat vóór op "het voeden van de hele wereld", zoals we dat gewend waren.Maar met een vliegtuigmentaliteit: eerst zorgen dat je bij nood zelf dat mondkapje omhebt, voordat je de ander gaat helpen. Dus weer een vorm van ieder voor zichzelf. U vraagt zich af of dit een juiste analyse is? Kijk eens om je heen op straat en openbaar vervoer: iedereen zit op de smartfoon. Geen onderling contact. TV kijken is vervangen door Netflix, informatie krijg je van nepnieuws op Twitter / X, je voorbeelden haal je van Tiktok. Ieder leeft in zijn eigen bubbel. Zelfs het ouderwetse stappen op zaterdagavond is vervangen door samen thuis of alleen gamen: een spel spelen op de Nintendo, Xbox of whatever, een oorlog, race of FIFA-voetbal, met digitale onbekende vrienden van over de hele wereld. Tegelijkertijd ontstaat er een tweedeling tussen deze goed opgeleide generatie en de vaak arme en laaggeletterde massale instroom uit immigratie met andere culturen, normen en waarden. Het is wachten op problemen. Immigratie is goed, maar met mate.

De wereld kantelt naar een nieuw tijdperk. De kans dat we in Europa de 100 jaar vrede gaan halen is klein, waarschuwt een hoge generaal. Diverse oorlogen in de wereld worden veroorzaakt door de mentaliteit van eigen land eerst. Dictators in diverse landen schudden de internationale verhoudingen op. Onze NAVO tegen de haat-NAVO van Houthi, Hamas en Hezbollah. Het Westen tegen Rusland, Iran en Noord Korea. De vijand hoeft bij Nederland maar wat windmolens in zee te vernietigen of de stroom valt in het hele land uit. Met chaos, hysterie en hongersnood als gevolg. Nederland gaat dan "uit".

Op de vijf generaties foto hierbij van vier sterke vrouwen en ikzelf is de oudste geboren in 1858: Antje van der Burg. Overleden in 1956. Twee jaar na mijn geboorte. In hetzelfde jaar geboren als koningin Emma, wie kent haar nog? De tweede helft van de 19^e eeuw is de tijd van het feminisme: gelijkheid in scholing, arbeid en kiesrecht voor vrouwen. Sindsdien is er veel veranderd. Mijn kleindochter is eind vorig jaar geboren. Wat zal zij gaan meemaken in de komende tijd?

De wereld verandert en wij moeten daarin mee. Mijn persoonlijke beeld van VO-NN kent zorgen voor de toekomst, maar is niet zonder hoop. We zitten als het ware met z'n allen in een klein roeibootje, dat meedrijft op de stromingen van een grote oceaan. Sterke armen aan de riemen. Het bootje is oud en lekt. Pogingen worden gedaan om het water er uit te scheppen, maar dat lukt niet erg. Er ontstaat een discussie over hoe het verder moet. Eigenlijk weten we allemaal, dat we over zullen moeten stapppen op een nieuwe boot, die de veranderingen van het klimaat op zee kan weerstaan. Maar hoe dan en wanneer? Dat vereist mannen en vrouwen met een visie, die niet te beroerd zijn om stevige maatregelen te nemen. De tijd van achterover leunen is voorbij.

Zie jij jezelf als die held? Geef je dan op als kandidaat voor de verkiezingen van de nieuwe Ledenraad in de loop van dit jaar. Stel het niet uit: jij kunt het verschil maken! We streven naar een sterk VO-NN, dat tegen een stootje kan en dat toegevoegde waarde heeft voor haar leden.

Terwijl ik de laatste blog van Kees Bruijn lees, over zijn afscheid in 2004 van NN, komt mijn ega de kamer binnen en legt een golfbal op mijn bureau met het logo van de Golftrofee 2000N. Toeval? Toeval bestaat niet heb ik ooit in een college geleerd, maar de spreker was een Belgische hoogleraar, dus neem ik het met een korreltje zout. Ik kan me niet herinneren ooit een golftoernooi rond 2000N te hebben bijgewoond. Dus ook niet waar die golfbal vandaan komt. Verdwenen in het mistige gedeelte van mijn geheugen. Op de ledendag van onze club op 30 mei j.l. hoor ik van een collega dat het een wedstrijd op de Pan is geweest. Langzaam komt er dan bij mij een vage herinnering boven, maar die gaat niet over de wedstrijd, maar over een rondje vóórspelen met Siemon Vegter (lid op de Pan), Jan Parlevliet, Donald Drost en Frances Luns. Ik mocht mee als caddie!! Dus een karretje duwen of trekken maar niet spelen en helpen een afzwaaier te zoeken.….

Mijn vrouw en ik spelen regelmatig een rondje van negen holes. Ze krijgt op elke hole twee slagen extra en als ze een beetje in vorm is moet ik flink aanpoten om bij te blijven. Daarnaast vind ze ballen zoeken een leuke hobby. We spelen altijd 's morgens in de vroegte en hebben dus nooit druk van achteren en alle tijd om op bekende plekjes wat ballen te vinden. Vooral op plaatsen waar de longhitters een afzwaaier hebben en vaak niet zelf gaan zoeken. Zo hebben we in de loop der jaren honderden ballen verzameld, gevonden in binnen- en buitenland. Ze liggen in plastic boxen van Action in de schuur. Verkopen beslist mijn vrouw, die wil opruimen. Ik aarzel maar ga akkoord. Honderd ballen voor 20 euro. Via marktplaats. Allemaal zorgvuldig schoongemaakt door mijn vrouw. Ballen met een mooi logo houdt ze trouwens zelf! In een week tijd verkopen we er 700.

De opbrengst gaat naar een goed doel. Maar terug naar die bal met het logo van de 2000N Golftrofee, op de Pan dus.

2000N .Een reorganisatie die vele oud collega's met gemengde gevoelens zich zullen herinneren. Voor mij een bijzondere reorganisatie. Ik ben net terug van een mooie, maar intensieve studie van een kleine vier maanden in Lausanne bij het prestigieuze IMD. Tijdens de laatste colleges krijgen we les van een Amerikaan in organisatie-structuren. Daarbij is hij zeer uitgesproken over matrix organisaties. Gedoemd om te mislukken! En dus terug in Nederland val ik midden in de reorganisatie van NN naar een matrix structuur. Mijn broek zakt af. Wie heeft dat in vredesnaam bedacht? Bert Richaers mag het geheel in goede banen leiden en staat bepaald niet open voor kritische suggesties. Er vallen direct al slachtoffers bij het nieuwe model. De sfeer is slecht onder het management. Er zijn enkele enthousiastelingen, de zogenaamde trekkers, die zich sterk maken voor het nieuwe model en hopen op een mooie nieuwe plek voor zichzelf, maar het merendeel ziet het wat op afstand aan. In de eerste overleg vergaderingen zie je direct al een soort broederstrijd ontstaan tussen de verticale en horizontale kolommen, maar ook tussen mensen met een Leven of Schade achtergrond. Samenwerken is het credo, maar op sommige plaatsen zie je direct de strijd om de macht. Of is het vechten voor lijfsbehoud? Persoonlijk kom ik er in het nieuwe model goed af met het Landelijk Account Particulieren, later nog aangevuld met Bedrijven Schade, inclusief Volmacht en Beurs. Van die laatste onderdelen heb ik geen verstand, maar gelukkig heb ik goede vakmensen om me heen. Die slepen me er prima door. Maar ik zie collega's vertrekken, die ik zeker deskundig vind en je voelt in de organisatie dat dit geen goed model is voor een goede samenwerking en sfeer. Onderlinge concurrentie overheerst. Dus heeft die Amerikaan in Lausanne het misschien wel goed gezien. Zelf heb ik ook even overwogen op te stappen, toen ik via een headhunter werd benaderd om CEO van de Hypotheker te worden. Maar mijn NN hart was te sterk. Misschien vreemd, maar dat oranje gevoel heeft me eigenlijk nooit verlaten. Ik heb met een mooie receptie op DP afscheid mogen nemen van 'mijn NN', maar in de afgelopen jaren sprak ik oud collega's die lid zijn van de VO-NN en op een vervelende manier het bedrijf hebben (moeten) verlaten. Het is bijzonder dat velen daarbij toch nog zo'n NN hart hebben. Daarom waardeer ik de openhartige blog van Kees de Bruin, die pleit voor een VO-NN met een warm hart voor alle voormalige medewerkers. Waarvan akte!

Frits Boss juni 2022

Ik hou niet van zo'n gym met die fitness apparaten. Bovendien protesteren mijn gewrichten altijd op een loopband, dus na een aantal pogingen zag ik daar maar van af. En dat terwijl het hier eigenlijk zo makkelijk is met een eigen gratis fitnessruimte in ons gebouw.

Geef je tekst hier ...

 Een bericht in de Bangkok Post: een 5-jarig meisje is in het ziekenhuis opgenomen nadat ze snoepjes had gegeten waarin cannabis is verwerkt. Het arme kind kon de waarschuwing op het zakje natuurlijk niet lezen en de snoepjes lijken op die lekkere wine-gummies. Maar ja, het zijn wel snoepjes voor volwassenen.

 Na de opleiding op het hoofdkantoor in Rotterdam mag ik de wijde wereld in. Als adjunct-inspecteur leven in de buitendienst. De buitendienst van de club kent een sterk getrapt systeem. Bewuste strategie??

Adjunct-inspecteur(AI), inspecteur (I), inspecteur met assistent, districtsinspecteur (DI), hoofdinspecteur (HI), rayondirecteur (RDL), districtsdirecteur (DDL) , hoofd buitendienst en at last de directeur verkoop/marketing. Met die laatste maak ik al snel kennis, Paul Nouwen. Ik ben direct een fan. Wat een spreker is die man met een geweldige humor. Het is een feest om hem te zien optreden op buitendienst-bijeenkomsten en ook veel tussenpersonen lopen met hem weg.

Mijn eerste inzet is vrij curieus. Noord-Holland met een baas Calkhoven (DI) in Beverwijk. Bij de eerste ontmoeting stelt hij voor, na de koffie, dat ik vooral ervaring moet opdoen met goede weekrapportage. Het toeval (!) wil dat hij zelf een week of zes achterloopt met zijn rapporten en het lijkt hem een goed idee dat ik achter de schrijfmachine kruip en hem help met het wegwerken van de achterstand. Het lijkt mij een minder goed plan en de eerste ontmoeting loopt dan ook wat stroef…..Ook op het rayonkantoor in Alkmaar (met het rekenwonder Schekkerman, kantoorhoofd) loopt het niet vlekkeloos. Als ik op de punt van het bureau bij een medewerker neerstrijk gaat de telefoon. Of ik me even wil melden bij de heer Kommer (RDL), een kamer verderop. Ik krijg er flink van langs want op de punt van een bureau gaan zitten is not done.

Na een blauwe maandag in Noord-Holland wordt het zeer verrassend Rayon Groningen, Daar heeft een collega wat met de declaraties gerommeld en mocht zijn biezen pakken. Op het rayonkantoor naast de Martini toren aan de bekende Grote Markt in Groningen zitten, dankzij de fusie met de 1845, twee RDL'en. Van der Zee, een nuchtere Groninger, en Hoenders, gouden brilletje, driedelig pak en zakhorloge. Mijn gebied wordt Noord/Oost Groningen, zeg maar het huidige gebied van de aardbevingen. Van mijn DI Roemers uit Delfzijl leer ik veel van het vak en ook kurken op het biljart (drie dobbelsteentjes op een kurk in het midden op het biljart). Elke maandag samen op stap en in een stamkroegje in Siddeburen een half uurtje kurken en dan een uitsmijter eten. Daarna volgt de Zaanstreek met van Berge als DI. Met hem één keer in de week een uurtje tennissen in Zaandijk. Gelukkig win ik meestal. De Zaanstreek is wel heel wat anders dan het platteland van Groningen, maar ik kan het met de Zaankanters prima vinden. Zoals met een bekende en belangrijke tussenpersoon in Zaandam Wastora met de bekende broertjes Molenaar en soms krijg ik een kaartje van ze voor een wedstrijd van AZ'67. Ik maak er mijn eerste promotie tot Districtsinspecteur. Inspecteur met assistent mag ik overslaan…

Na een paar jaar doet zich een gouden kans voor. In een gesprek met Nouwen krijg ik de mogelijkheid over te stappen naar de buitendienst van het Fiscaal Juridisch Adviesbureau als opvolger van Jan Barendsma. Samen met Cees Weij, Joop Tersteeg en Ton Schenk mag ik een groot deel van Noord en Midden Nederland gaan bedienen. Maar uiteraard eerst de opleiding in Rotterdam. En dat gaat bloedserieus!! Mr. De Graaf geeft me bijna een jaar lang college en ik studeer me een ongeluk. Ik krijg heuse tentamens. Ik logeer ergens aan een singel in de buurt van Heineken bij de dames Pinôt. Drie zeer formele, vrijgezelle, onaantrekkelijke dames op leeftijd die een pension drijven. Vaak moet ik aanhoren dat damesbezoek NIET is toegestaan…...

Op de afdeling kan ik het prima vinden met de juristen, Frans de Vries, Ed Bousema (drs overigens) Bolt, Paul van Rooijen (ook drs) en uiteraard Daan (maar die mag ik niet bij de voornaam noemen) Pénon (met een nadrukkelijk accent op de P). Prachtige man is dat met veel parate kennis, maar hij kijkt alsof hij altijd hoofdpijn heeft. Hilarisch zijn de telefoongesprekken met zijn ega over de vraag wat er die avond zal worden gegeten. Maar ook bij de rekenwonders als Gerard van der Wel en Arnold Vrolijk in de club van Mw. Heesakker heb ik het goed naar mijn zin. De fiscaal juridische kant ligt me wel veel beter dan het rekenwerk.

Baas van het hele spul is Jan Hugo de Wit, een wat stijve en formele persoonlijkheid. Ik herinner me dat hij toch redelijk vaak in de clinch lag met Pénon en de Graaf. Geen vrienden.

De Wit wordt later opgevolgd door Els Schrauwers, een hele schok voor de sector, een vrouw als baas…..Bovendien een vrouw die soms in een spijkerbroek liep. Dat kon niet volgens een (mij bekend) directielid. Het antwoord was volgens overlevering klip een klaar. 'Toevallig kost deze spijkerbroek twee keer zoveel als jouw C&A pak'. Die kwam wel even binnen!

Na 9 maanden mag ik dus naar buiten voor het grote werk. Met jaarlijks trouwens terugkomweken en echte tentamens. De Graaf, toch wel een kamergeleerde maar met veel subtiele humor, pakt ons stevig aan. Maar ik herinner me vooral de gezellige etentjes met de collega's, vaak bij Bruintje Beer. Bijna tien jaar mag ik deze mooie job doen. Het is wel een mega groot gebied en dus veel kilometers, maar het werk is mij op het lijf geschreven. Bovendien zijn we inmiddels verhuisd van Zaandam naar een landgoedje in Friesland. Als 'hobby' mag ik ook nog voorzitter worden van NN-Donar, de populaire basketbalclub in Groningen. Daar zijn ze vergeten BTW af te dragen over de ontvangen sponsorgelden van NN en dat geeft mij wat extra (!) werkdruk tot aan het Ministerie van Financiën toe…..Maar ik los het gelukkig op met een schikking, Donar gaat niet failliet en wordt zelfs kampioen.

Opvallend veel NN'ers in Noord zijn overigens nauw betrokken bij deze club. Hilbrand Ausema, Guus Schilderman, Jacob Schuring en ik vergeet er wellicht nog een paar. Geweldige vrijwilligers. In ons dorp ontstaat wel enig rumoer als de lange en veelal donkere mannen van Donar een partijtje gaan spelen op ons landgoedje.

Na 10 jaar Fiscaal Juridisch Adviesbureau lonkt plotseling een nieuwe uitdaging in de lijn van het management en krijg ik mijn enige aanvaring met Paul Nouwen.

Wordt misschien weer vervolgd.

Frits Boss

 In Nederland is uit eten gaan iets wat je niet dagelijks doet. In mijn herinnering was het niet goedkoop dus wij gingen eigenlijk alleen als er iets te vieren was. Maar hier is (Thais) eten zelfs goedkoper als je het buiten de deur eet. De meeste Thaien eten altijd ergens op straat of in eenvoudige en goedkope restaurantjes of ze nemen eten mee van de talloze street food-karretjes die je overal ziet staan. Of ze eten in de supermarkten, waar je vaak grote food-courts vindt en waar het altijd druk is. De aankleding en dus de sfeer in een Thais restaurant speelt geen enkele rol. Met uitzondering van de dure restaurants zit je ook op simpele plastic of metalen stoeltjes, tafels met praktische plastic tafelkleedjes en felle TL-buizen als verlichting. Het gaat tenslotte om het eten en de rest is bijzaak.

Waar we aan moesten wennen is hun andere manier van serveren, zeker in de eenvoudige restaurants. Als je samen ergens gaat eten en je bestelt niet hetzelfde, dan wordt het gerecht dat klaar is meteen geserveerd; dan is keuken er maar vanaf. Maar als je het dan niet koud wilt laten worden ben je soms al klaar met eten voordat je partner zijn maaltijd heeft gekregen; niet echt gezellig.

Er zijn natuurlijk grote verschillen in Thaise restaurants, maar een leuke ervaring hadden wij een keer in Hua Hin waar we met een paar anderen in zo'n eenvoudig restaurant aan de gebruikelijke plastic tafel zaten. Alhoewel Thaien zelf niet of nauwelijks wijn drinken zijn ze het wel gewend dat buitenlanders dat wel doen. Dus wij vroegen of ze wijn hadden. Natuurlijk werd er "ja" op geantwoord, en er was zelfs keus: wit of rood? De jongeman die ons bediende bleek inventief, want ze hadden natuurlijk geen wijn. Maar daar had hij snel een oplossing voor gevonden. We zagen hem even later naar de overkant van de straat hollen en een lokale super ingaan om er met een fles wijn weer uit te komen!

Toen wij nog niet zo lang in Thailand woonden en nog geen woord Thais spraken was dat soms wel lastig communiceren, omdat ze in veel regio's nauwelijks Engels spreken. Wij waren op een tripje elders in het land waar we ook wijn bestelden bij het eten. Helaas bleek die wijn warm en dat is, zeker voor witte wijn als de omgeving al zo tropisch is, niet echt lekker. Dus we probeerden op alle mogelijke manieren uit te leggen dat de wijn te warm was en of ze iets van ijsblokjes hadden. Maar de brave bediende had alleen het woordje "warm" goed begrepen, nam de glazen mee en we kregen ze dampend, zo uit de magnetron weer terug. We zijn maar op water overgegaan.

Niet alleen in een restaurant, maar ook eten bij andere mensen thuis is altijd een leuke ervaring. Door vrienden te hebben met zoveel verschillende nationaliteiten leer je veel over andere landen, gebruiken en eetgewoontes. En het is altijd leuk om te zien hoe anderen wonen. Onlangs hadden we weer zo'n bijzonder etentje, deze keer bij een echtpaar (Amerikaans/Chinees) dat woonde in een prachtig modern huis van 3 verdiepingen midden in het centrum van Bangkok. Op het dak was een complete tuin aangelegd met veel planten en zelfs een paar bomen met heerlijk geurende bloemen. In het midden een grote houten eettafel en overal sfeervolle verlichting. Het was januari, en we lazen dagelijks over regen, kou en gladheid in Nederland. En dan zitten wij, na weer een zonnige dag, onder een prachtige sterrenhemel in een heerlijke temperatuur tot laat in de avond gezellig te barbecueën. Wat is het dan toch genieten om hier te wonen!