Het leukste van vakantie is weer thuiskomen. Met een frisse blik bekijk ik dan alles wat voorheen zo vanzelfsprekend was. Ik geniet van de kleine dingen in mijn ‘werkkamer’; mijn boeken, een kast met mijn verzameling van alles en nog wat, het tapijt op de vloer, de foto’s aan de wand.
Toen ik jaren geleden te horen kreeg dat ik met prepensioen kon gaan, was niet mijn eerste gedachte ‘goh, wat geweldig’. Sinds mijn negentiende jaar, direct na de middelbare school, ben ik gaan werken. Ik houd van het werk wat ik doe, ook al is in de loop van de tijd de aard van mijn werk erg veranderd. Jaren heb ik studie en werk gecombineerd en was ik mijn eigen uitzendbureau. Een vast contract wilde ik niet omdat het zelf regelen van werk leuker was en mij de afwisseling bood die ik nodig leek te hebben. Over een pensioen en later dacht ik zeker niet. Maar, na mijn afstuderen en eindelijk de baan in de journalistiek die ik wilde, veranderde er iets. Op een dag had ik een gesprek bij de NMB en voor ik het wist was het 23 jaar verder en had ik het eigenlijk nog steeds naar mijn zin. Blijven bleek geen optie te zijn. Weer vrij om te kiezen wat te doen. Eerst een jaar weer fulltime studeren. Een opleiding waarin alle tijd was voor dingen om na te denken en te analyseren wie ik was en wat ik de rest van mijn leven wilde doen. Let wel, als je 65 bent, heb ik, met een redelijke gezondheid, nog minstens 20 jaar om in ieder geval meer te doen dan, niets doen.
Er kwam een pup, een droomwens waar heel veel meer tijd in ging zitten dan ik van tevoren had bedacht. We hadden gekozen voor een herder die ik toesprak, dacht dat hij in alle redelijkheid zou doen wat ik vroeg. Tot de mevrouw van de kennel waar hij vandaan kwam, mij toesprak en zei dat mijn hond een baas nodig had en duidelijk moest weten wat hij wel of niet mocht doen. We hebben het samen meer dan goed gehad en uiteindelijk blies hij na 12 jaar thuis op zijn eigen plek zijn laatste adem uit en was ik zo bedroefd dat ik dacht dit nooit weer.
Ik begon een nieuwe carrière. Niet meer fulltime, zelfs geen parttime, maar maakte uren wanneer ik dit wilde en koos zelfmijn cliënten uit. Nu na ruim 15 jaar, ben ik nog steeds niet gestopt en besef dat mijn cliënten mij een dienst bewijzen omdat zij mij steeds weer voor een nieuwe uitdaging plaatsen.
Wat sinds kort veranderd is dat mijn echtgenoot niet meer fulltime, niet meer parttime werkt, maar vooral doet wat hij leuk vindt en thuis bezig is. Deze nieuwe dynamiek maakt dat we meer dan voorheen op pad gaan. Golfen in het hele land en blij zijn met de mogelijkheden die Oranje Leeuw Golf ons biedt.
Het zwarte gat is voor mij niet gekomen. De reden daarachter is dat ik lang van tevoren in het kader van een opleiding bij De Baak al een plan had gemaakt. Het was een grote lijnen plan, maar ging verder dan een cursus schilderen. Het boek wat ik wilde schrijven zit nog steeds in mijn hoofd en het is niet meer erg als het nooit op papier komt.