Mijn blog

Blij dat ik lid ben van VO-NN

 

Heeft u de beelden gezien van de overstromingen in Frankrijk en Italië?krering 1Het zal je toch maar gebeuren dat je auto zo in de modderstroom wordt meegenomen. Of, veel erger nog, je huis.
Vlak daarna zag ik de beelden van het San Marcoplein in Venetië. Vorig jaar stond hier een meter water en werd de noodtoestand uitgeroepen. Dit jaar konden de weinige toeristen die er vanwege het Covidvirus waren, er met droge voeten rondlopen. Dankzij de stormvloedkering die vlak voor de kust is aangelegd. Er is zeventien jaar aan gewerkt, maar uiteindelijk kan de mobiele dijk bij dreigend hoogwater de stad drooghouden.

Ook wij hebben hier in Nederland zo’n indrukwekkende waterkering, de Maeslantkering. Als ik geen lid was geweest van VO-NN had ik dit waterbouwkundig hoogstandje waarschijnlijk nooit bezocht.

Rayon Zuid-West van onze vereniging had een indrukwekkend ‘uitje’ georganiseerd. Een bezoek aan deze Maeslantkering die ligt in de Nieuwe Waterweg bij Hoek van Holland. Op een gewone doordeweekse dag zullen de toegangspoorten naar dit indrukwekkende staaltje van waterbouwkundige topkwaliteit voor een gewone bezoeker gesloten blijven.

Met een kleine groep, waarbij alle Covid-regels goed in acht werden genomen, kregen wij een uitleg over de bouw en het nut van dit onderdeel van de Europoortkering. Natuurlijk vroeg iemand naar de kosten, maar dit werd door de persvoorlichter onmiddellijk gepareerd met een verwijzing naar het voorkomen van grote waterschade. Want stel dat Zuid-Holland en met name Rotterdam over zou stromen, die schade aan mens en bedrijven wil je je niet voorstelle, laat staan in geld uitdrukken.

Loop je langs een van de twee deuren van 210 meter breed, 22 meter hoog en 15 meter diep, dan voel je diep respect voor die mensen die dit uitgedacht en aangelegd hebben. En ervoor zorgen dat water geen vijand wordt.keri9ng2

Hoewel deze Maeslantkering gebouwd werd tussen 1991 en 1997, was het zonder de organisatie van Rayon Zuid-West niet in mij opgekomen om dit te bezoeken.
Op deze manier kom ik nog iets aan de weet, waar ik mij tot dusver niet in verdiept hebt. Daarom ben ik blij dat ik lid ben van VO-NN.

PS. Leest u dit verhaal en bent u nog geen lid van VO-NN. Meldt u dan even aan!

Blijf van mijn NN af.

Blijf van mijn NN af.

Soms lees je iets in de krant en maak je je daar erg druk over. Waarom eigenlijk? Ik ben met pensioen, maar blijf me betrokken voelen bij het wel en wee van NN. Ik ben trots op NN, Nationale-Nederlanden, een oud, gedegen en goed merk met kwaliteitsproducten, een opvatting over omgaan met mensen in het bedrijf en klanten, die mij zeer aanspreekt. Ik weet zeker dat veel oud-NN’ers het met mij eens zijn.

En dan lees ik zo’n bericht, snel en niet echt goed, over een bemoeial uit Amerika, die zegt dat het allemaal beter kan. Het komt erop neer, dat NN meer geld moet opleveren voor de aandeelhouders.

Altijd hetzelfde liedje denk ik dan, beetje boos. Weer van die mensen die alleen maar denken aan meer, meer. Het is vast mijn leeftijd, meer telt niet als gezondheid steeds zwaarder gaat wegen, je om je heen steeds vaker mensen weg ziet vallen.

En toch was ik benieuwd waar dit bericht dan op gebaseerd was. Ze deden het toch goed bij NN? Of was mijn blik ook hier vertroebeld door emotie?
De NRC gaat doorgaans niet over een nacht ijs in haar berichtgeving en zij hadden kennelijk het lange document ‘thetimeisnowfornngroup.com’ van activistisch aandeelhouder Elliott doorgeploeterd. Deze Amerikaan had een commissaris van UBS, Dieter Werner, ‘ingehuurd’ om eens goed naar NN te kijken.

De conclusie kort samengevat: ze doen het goed. ‘NN heeft een van de hoogste solvabiliteitsratio’s, sommen de activistische aandeelhouders op, is goed in staat om te gaan met de lage rentes en Covid-19 en heeft een stabiele geschiedenis van dividenduitkeringen’, zo staat in het NRC. Maar, ze hebben geen dividend uitgekeerd en dat is tegen het zere been van deze aandeelhouder. Wat NN vooral beter moet doen, is communiceren over wat zij gaan doen in de toekomst. Zo beleggers weten op hoeveel winst zij kunnen rekenen? Hoe ongewis de toekomst is, hebben we met z’n allen gemerkt.

Er zijn vast wel meer NN’ers die net als ik dit soort berichten lezen, herlezen, uitpluizen en er dan een mening over vormen. Mijn eerste reactie was een oproep aan alle NN’ers om aandelen NN te kopen. Betrokkenheid tonen bij een bedrijf waar je je zo mee verbonden mee voelt. Nog eens nagedacht of ik dat wel zou moeten doen. Daarna dacht ik, ik heb alle vertrouwen in David Knibbe, die zorgt er wel voor dat alles weer op zijn pootjes terecht komt.

Dat David goedgerichte trappen kan uitdelen, heb ik lang geleden gemerkt bij een spontaan spelletje voetbal. Het ging volgens mij nergens over. Dat had ik verkeerd gezien. Het gaat namelijk altijd ergens over, aldus een toen nog onbekende trainee bij ING. Dus David, zet hem op.
Ik weet zeker dat jij ook van Goliath zou winnen!

Angela van Leeuwen

De reis die niet doorging...

De reis die niet doorging...

Soms vraag ik me af, waarom wil ik dit eigenlijk? Ik houd van reizen, vooral van reizen met de auto. Geen problemen met inpakken. Niet eindeloos na hoeven denken of ik dit boek, die schoenen wel mee kan nemen. Bij reizen met de auto is het gewicht van mijn koffer niet van belang. Maar, nu gingen we weer vliegen. Dus was het weer wikken en wegen.

We hadden deze reis al een half jaar van tevoren gepland. Sinds we hoorden dat onze vriend in Florida ernstig ziek was en ons graag nog wilde zien.

We zouden hem gaan opzoeken in het verpleeghuis waar hij sinds een paar weken lag en daarna een niet te lange vakantie houden. Florida was duur en druk geworden sinds die eerste keer, lang geleden, dat we daar bij een vriendin waren gaan logeren. Zij was onlangs overleden en nu gingen we de Amerikaanse vriend die we via haar hadden leren kennen en waarderen, weer bezoeken.

’s Nachts kon ik niet slapen. Een bericht op CNN dat ik zojuist had gelezen, spookte door mijn hoofd. Ook twijfelde ik of ik wel de goede handtas had uitgekozen. Door de vele spullen was deze te dik geworden en waarschijnlijk moest deze bij de incheckbalie in mijn rugzak worden opgeborgen. Dus, ging ik om een uur ’s nachts toch nog even die andere handtas zoeken.

Vijf uur ’s ochtends ging de wekker. Alle bagage stond klaar. Met een beetje geluk waren we binnen een uur op Schiphol. Toen hoorde ik het geluid van een sms die binnenkomt. Wie stuurt op dit uur een bericht? Dat voorspelde niets goeds. TUI stuurde een SMS-bericht. ‘Kom niet naar Schiphol, Trump heeft de grenzen gesloten voor alle vliegverkeer uit Europa’.

Mijn altijd nuchtere echtgenoot reageerde ook nu stoïcijns: ‘Dan kunnen we beter verder gaan slapen’.

Het was natuurlijk groot nieuws. De vertegenwoordiger van de reisbranche vertelde opgewekt dat vanzelfsprekend alle gecancelde reizen werden vergoed.

Op dat moment nog niet gehinderd door inzicht in de catastrofe die zich aan het ontwikkelen was. Ik belde direct het reisbureau om te vragen of wij het geld van onze reis terugbetaald konden krijgen. Binnen een uur werd mijn echtgenoot, die officieel de reis had geboekt, gebeld. Natuurlijk werden de reiskosten teruggestort in de hoop dat wij later in het jaar opnieuw die reis zouden boeken.

Inmiddels is het drie maanden later. Onze vriend is de dag nadat hij te horen kreeg dat wij niet konden komen, overleden. Heel verdrietig. We hopen dat we in maart volgend jaar wel aanwezig kunnen zijn als hij wordt bijgezet op het veteranenkerkhof met een speciale ceremonie.

De reis op zich hebben we niet gemist. De vakantie doorgebracht in de eigen tuin. Het mooie weer heeft veel vergoed en we hebben genoten van de bloemen die we op zagen bloeien, de boeken die we hebben gelezen en de vele wandelingen met hond, die vooral blij was dat hij niet lang in het dierenhotel moest blijven.

 

Soms gaat alles anders dan je lang tevoren hebt gepland. Dan koester je vooral wat je wel hebt, elkaar, een goede gezondheid en blij kunnen zijn met kleine dingen. En dat geld dat we terugkregen van die reis? Dat kwam heel goed uit want door de coronacrisis vielen ineens alle inkomsten van mijn als ZZP’er werkende echtgenoot weg.

 

Angela van Leeuwen

­