My Blog

We lezen vaak over senioren die niet klantvriendelijk worden behandeld door hun bank. Ik moet zeggen, ik heb daar geen klachten over. Integendeel. Al jaren gewend aan het gebruikersvriendelijke systeem van ING, en als het nodig is het telefonisch contact, ervaar ik als vriendelijk en goed. Nee, dan mijn recente ervaring met de zorg. Onze huisartsenpraktijk heeft recent een manager in dienst genomen. Het resultaat: de automatisering slaat ook hiertoe op een manier die George Orwell nooit had durven dromen

Na twee jaar vrijwel gesloten te zijn voor reguliere zorg, is deze huisartsenpraktijk weer begonnen met een preventieve jaarcheck. Gezien mijn leeftijd niet onverstandig om aan mee te doen. Dus moet er bloed worden geprikt. Vroeger, twee jaar geleden, liep ik dan vijf minuten naar het nabijgelegen bejaardenhuis waar een vriendelijke mevrouw achter elkaar aan het prikken was. Nu moet er eerst een digitale afspraak worden gemaakt. Eerst aanmelden en inloggen in het systeem, dan de digitale code ophalen, dan digitaal een afspraak maken. Fluitje van een cent, zou je denken. 

Vandaag was de afspraak in het ziekenhuis dat mooi is gelegen in het dorp Laren met een enorme parkeerplaats. Binnen gekomen vraag ik waar de afdeling is, waar ik geprikt kan worden. 'Heeft u een QR-code', vraagt de gastvrouw. Ik denk even dat ze de QR-code bedoeld die aangeeft dat ik gevaccineerd ben. Nee, die bedoelt ze niet. Wat wel is onduidelijk. Ze wijst naar een apparaat dat links tegen de muur staat. Zo'n apparaat dat denkt dat iedereen wel weet, hoe hij werkt. Ik dus niet. De gastvrouw komt naast me staan. 'U moet uw legitimatie invoeren. Heeft u uw paspoort bij u.' Neen, dus, ik was niet van plan vandaag op reis te gaan. Uiteindelijk bleek het ook te kunnen met een rijbewijs en ziedaar komt er een lange strook met een afspraakticket en een code tevoorschijn. 

Nu naar de afdeling, eerst de gang rechts in om de code te scannen langs een soort praatpaal. Dan een stuk teruglopen naar links waar de dames zitten achter een glazen scherm. Ergens is een vlakje gemakt waar ik weer mijn code moet scannen. Ik mag in de wachtkamer gaan zitten tot mijn tijdsblok aan de beurt is.
Ik word geroepen door een mevrouw die er kennelijk weinig zin in heeft wat ik me heel goed kan voorstellen want zij moet nog zoeken naar een flexplek waar zij kan prikken. Uiteindelijk ben ik klaar en kan dan nog twee euro aftikken bij de parkeerautomaat want de eerste twee uren waren dan wel gratis, maar dat weet dit systeem niet.


Het gaat nog even duren, maar ik kan u het volgende voorspellen. Op een dag kom ik bij Petrus. Dan vraagt hij: 'Mag ik je QR-code even scannen. Helaas, heb je die niet, dan kan ik je niet toelaten.' 


Het is het adagium van deze tijd; meer vrouwen in de top zouden zorgen voor een beter, menselijker beleid en vooral het verbeteren van de onderlinge samenwerking. Midden in de crisis over het terughalen van de Afghanen die voor Nederland hadden gewerkt, stond er een foto in de krant van Sigrid Kaag (Buitenlandse Zaken), Ankie Broekers-Knol (Justitie en Veiligheid) en Ank Bijleveld (Defensie).
Drie vrouwen die op dit onderwerp nauw en goed zouden moeten samenwerken. Het was een prachtige foto die in lichaamstaal heel duidelijk liet zien; dit is de krabbenmand pur sang.Voor wie dit begrip niet kent; een krab kan in zijn eentje uitstekend uit een mand omhoogklimmen, maar als er meerdere inzitten dan wordt ie omlaag getrokken door zijn soortgenoten. Dit fenomeen was duidelijk van toepassing op deze dames.

Een slecht voorbeeld voor alle vrouwen en mannen in Nederland. Zo moet het dus niet. Elkaar verwijten maken, het goede nieuws kapen, het slechte nieuws de ander in de schoenen schuiven. Ergerlijk voor ieder die het zag, en het ergst voor diegene die het betrof. In de politiek wordt alles wat in de maatschappij gebeurt uitvergroot. Als ik kijk naar mijn jarenlange ervaring bij NMB, ING en NN, zijn er vrouwen geweest met wie het een feest was om mee samen te werken. Eerlijk is eerlijk, ook heel veel mannen, maar daar gaat dit stukje niet over. Vaak was ik in vergaderingen de enige vrouw, maar bij ING Bank heb ik het genoegen gehad veel in vergaderingen te zitten met echte toppers als de toenmalige directeuren Saskia Geraerds en Jolanda van de Kamer. Vooral wil ik ook een topper uit mijn eigen team noemen Judith Barthel. Bij NN was dit, naast Leontien van der Plas uit mijn eigen team, toch vooral Marije Scholma die door haar instelling en capaciteiten het werk tot een klein feestje wist te maken. Het zijn deze vrouwen die keihard werkten op de inhoud, steeds bereid waren mij collegiaal advies te geven en altijd aardig en oprecht zijn. Dat zijn vrouwen die je niet vergeet en waar je altijd met een glimlach aan terugdenkt. 


Juist als je ouder wordt, is het noodzakelijk meer te bewegen. Laatst las ik tot mijn grote verbazing dat iemand vond dat de voortdurende sluiting van de sportscholen geen gemis is want je kon ook een rondje fietsen. Uit een onderzoek van de Universiteit van Maastricht is gebleken dat als je ouder wordt krachttraining belangrijk is en blijft. Fietsen is goed voor je uithoudingsvermogen en is een zogenaamde duurtraining. Maar om spierverlies te voorkomen, is krachttraining noodzakelijk. Zelfs tot en ook nog na je tachtigste jaar, zegt professor Van Loon, die uitgebreid onderzoek doet naar het voorkomen van het verlies van spiermassa. Goede voeding, veel eiwitten, en veel fysieke inspanning kunnen helpen om tot hoge leeftijd gezond te blijven en te zorgen voor behoud van spiermassa. Fysieke inactiviteit leidt geheid tot verlies van spiermassa. En een bezoek aan de sportschool drie keer per week, is dan geen luxe, maar pure noodzaak.

Sporten binnen in de sportschool is nog steeds niet toegestaan. Ondanks alle inspanningen die de sportscholen zich getroosten om dit veilig en verantwoord te kunnen doen. Gelukkig doet mijn sportschool er alles aan om buiten te kunnen trainen. In de ijzige kou, regen, sneeuw en hagel, weliswaar onder een afdakje, heb ik toch mijn wekelijkse sportuurtjes kunnen maken. Met bankjes, stoeltjes, in felle kleuren is er een Beach sfeertje gecreëerd dat in Zandvoort aan Zee niet zou hebben misstaan. Ondanks het feit dat, zoals vandaag, de regen met pijpenstelen uit de lucht valt, is het sporten met uitzicht op zo'n vrolijk geheel iets om steeds weer naar uit te kijken. En wat ook meetelt, is de manier waarop deze sportschool hun klanten behandelen. Persoonlijk door op te bellen en te vragen wat zij nog kunnen verbeteren om het voor jou leuker te maken. En als je dan aangeeft, heel tevreden te zijn, en het contract weer met een jaar wil verlengen, reageren zij blij en geven aan dat je ook nog een cadeautje van ze krijgt. Een mooi sporttas met hun logo erop. Goed om al fietsend ernaartoe, een beetje reclame voor ze te maken. Nee, zij hebben het als ondernemers niet makkelijk, krijgen geen steun, hebben veel klanten verloren, maar ondanks alles zorgen zij ervoor dat het voor die klanten die wel zijn gebleven erbuiten zonnig uitziet. Ik vind het een voorrecht om wekelijks naar de leukste sportschool van Nederland te gaan.

PS Mijn sportschool is Basic Fitness Loosdrecht, echt een aanrader.

Er was sneeuw gevallen. Mooie sneeuw waardoor kinderen op allerlei sleetjes door vaders in de straat werden voortgetrokken. Het was een feestelijk gezicht. Mooi, dacht ik, dat die vaders lekker buiten bezig zijn en even niet vastgekluisterd zaten aan het scherm. Want hoe slim al die zoom-mogelijkheden ook zijn, er gaat niets boven echt contact.

In onze straat was flink gestrooid en daarna werd vanuit gemeentewege de sneeuw aan de kant geschoven. De school aan het eind van de straat, moest immers bereikbaar zijn, ook al was die school nog steeds niet open. De aan de kant geschoven sneeuw vormden hopen voor ieders oprit. Eerst belde de buurman van verderop, ziek en niet in staat de sneeuwhopen weg te vegen. Hij had hulp nodig. Even later zat de overbuurvrouw met haar auto vast in een sneeuwhoop. Ook daar werd met vereende krachten hulp geboden.

De zon kwam door. Het was lekker buiten en dus togen de mannen in de straat met hun sneeuwschuivers aan het werk. Flink doorscheppen en dan, met de sneeuwschuiver in de hand, even tijd voor een praatje. Over de auto's die je vooral niet in z'n een, maar in z'n twee moest zetten, wilde je over die sneeuwhopen de weg kunnen bereiken. Over de kans om te kunnen schaatsen. De overbuurvrouw kwam de sneeuwschuiver lenen. Ook zij had behoefte aan zomaar een praatje. Het was weer ouderwets gezellig en niemand dacht aan wat niet meer kon, maar genoot van dat wat er nu was.

De wereld is kleiner geworden. Onze vrienden overzee mailen we vaak en zeggen steeds dat we zeker langskomen als het weer kan. Reizen naar die landen waar we graag nog eens naar toe willen, zijn op de lange baan geschoven. Het komt goed, roepen we met z'n allen. Maar het duurt lang.

Naar de kapper kan nog steeds niet en ik vraag me af hoe zij het in het Knippandje financieel gaan redden. Bij de sportschool hebben veel mensen hun abonnement opgezegd. Zij doen er bewonderingswaardig veel aan, om mensen ter wille te zijn en buiten te laten sporten. Wij doen het, ook al is het steenkoud, en hebben ons abonnement voor een jaar verlengd. Juist die lokale ondernemers zorgen voor de binding in ons dorp. Niet de verre reizen, maar de afstand tot de zwaaiende buurvrouw aan de overkant, is wat nu telt. Dat geldt ook voor het lidmaatschap van VO-NN. We kunnen nog niet overal heen, maar belangrijk is nu trouw te blijven aan wat was, zodat het morgen er nog is.

De reis die niet doorging...

Soms vraag ik me af, waarom wil ik dit eigenlijk? Ik houd van reizen, vooral van reizen met de auto. Geen problemen met inpakken. Niet eindeloos na hoeven denken of ik dit boek, die schoenen wel mee kan nemen. Bij reizen met de auto is het gewicht van mijn koffer niet van belang. Maar, nu gingen we weer vliegen. Dus was het weer wikken en wegen.

We hadden deze reis al een half jaar van tevoren gepland. Sinds we hoorden dat onze vriend in Florida ernstig ziek was en ons graag nog wilde zien.

We zouden hem gaan opzoeken in het verpleeghuis waar hij sinds een paar weken lag en daarna een niet te lange vakantie houden. Florida was duur en druk geworden sinds die eerste keer, lang geleden, dat we daar bij een vriendin waren gaan logeren. Zij was onlangs overleden en nu gingen we de Amerikaanse vriend die we via haar hadden leren kennen en waarderen, weer bezoeken.

's Nachts kon ik niet slapen. Een bericht op CNN dat ik zojuist had gelezen, spookte door mijn hoofd. Ook twijfelde ik of ik wel de goede handtas had uitgekozen. Door de vele spullen was deze te dik geworden en waarschijnlijk moest deze bij de incheckbalie in mijn rugzak worden opgeborgen. Dus, ging ik om een uur 's nachts toch nog even die andere handtas zoeken.

Vijf uur 's ochtends ging de wekker. Alle bagage stond klaar. Met een beetje geluk waren we binnen een uur op Schiphol. Toen hoorde ik het geluid van een sms die binnenkomt. Wie stuurt op dit uur een bericht? Dat voorspelde niets goeds. TUI stuurde een SMS-bericht. 'Kom niet naar Schiphol, Trump heeft de grenzen gesloten voor alle vliegverkeer uit Europa'.

Mijn altijd nuchtere echtgenoot reageerde ook nu stoïcijns: 'Dan kunnen we beter verder gaan slapen'.

Het was natuurlijk groot nieuws. De vertegenwoordiger van de reisbranche vertelde opgewekt dat vanzelfsprekend alle gecancelde reizen werden vergoed.

Op dat moment nog niet gehinderd door inzicht in de catastrofe die zich aan het ontwikkelen was. Ik belde direct het reisbureau om te vragen of wij het geld van onze reis terugbetaald konden krijgen. Binnen een uur werd mijn echtgenoot, die officieel de reis had geboekt, gebeld. Natuurlijk werden de reiskosten teruggestort in de hoop dat wij later in het jaar opnieuw die reis zouden boeken.

Inmiddels is het drie maanden later. Onze vriend is de dag nadat hij te horen kreeg dat wij niet konden komen, overleden. Heel verdrietig. We hopen dat we in maart volgend jaar wel aanwezig kunnen zijn als hij wordt bijgezet op het veteranenkerkhof met een speciale ceremonie.

De reis op zich hebben we niet gemist. De vakantie doorgebracht in de eigen tuin. Het mooie weer heeft veel vergoed en we hebben genoten van de bloemen die we op zagen bloeien, de boeken die we hebben gelezen en de vele wandelingen met hond, die vooral blij was dat hij niet lang in het dierenhotel moest blijven.

Soms gaat alles anders dan je lang tevoren hebt gepland. Dan koester je vooral wat je wel hebt, elkaar, een goede gezondheid en blij kunnen zijn met kleine dingen. En dat geld dat we terugkregen van die reis? Dat kwam heel goed uit want door de coronacrisis vielen ineens alle inkomsten van mijn als ZZP'er werkende echtgenoot weg.



Angela van Leeuwen

Blijf van mijn NN af.

Soms lees je iets in de krant en maak je je daar erg druk over. Waarom eigenlijk? Ik ben met pensioen, maar blijf me betrokken voelen bij het wel en wee van NN. Ik ben trots op NN, Nationale-Nederlanden, een oud, gedegen en goed merk met kwaliteitsproducten, een opvatting over omgaan met mensen in het bedrijf en klanten, die mij zeer aanspreekt. Ik weet zeker dat veel oud-NN'ers het met mij eens zijn.

En dan lees ik zo'n bericht, snel en niet echt goed, over een bemoeial uit Amerika, die zegt dat het allemaal beter kan. Het komt erop neer, dat NN meer geld moet opleveren voor de aandeelhouders.

Altijd hetzelfde liedje denk ik dan, beetje boos. Weer van die mensen die alleen maar denken aan meer, meer. Het is vast mijn leeftijd, meer telt niet als gezondheid steeds zwaarder gaat wegen, je om je heen steeds vaker mensen weg ziet vallen.

En toch was ik benieuwd waar dit bericht dan op gebaseerd was. Ze deden het toch goed bij NN? Of was mijn blik ook hier vertroebeld door emotie?De NRC gaat doorgaans niet over een nacht ijs in haar berichtgeving en zij hadden kennelijk het lange document 'thetimeisnowfornngroup.com' van activistisch aandeelhouder Elliott doorgeploeterd. Deze Amerikaan had een commissaris van UBS, Dieter Werner, 'ingehuurd' om eens goed naar NN te kijken.

De conclusie kort samengevat: ze doen het goed. 'NN heeft een van de hoogste solvabiliteitsratio's, sommen de activistische aandeelhouders op, is goed in staat om te gaan met de lage rentes en Covid-19 en heeft een stabiele geschiedenis van dividenduitkeringen', zo staat in het NRC. Maar, ze hebben geen dividend uitgekeerd en dat is tegen het zere been van deze aandeelhouder. Wat NN vooral beter moet doen, is communiceren over wat zij gaan doen in de toekomst. Zo beleggers weten op hoeveel winst zij kunnen rekenen? Hoe ongewis de toekomst is, hebben we met z'n allen gemerkt.

Er zijn vast wel meer NN'ers die net als ik dit soort berichten lezen, herlezen, uitpluizen en er dan een mening over vormen. Mijn eerste reactie was een oproep aan alle NN'ers om aandelen NN te kopen. Betrokkenheid tonen bij een bedrijf waar je je zo mee verbonden mee voelt. Nog eens nagedacht of ik dat wel zou moeten doen. Daarna dacht ik, ik heb alle vertrouwen in David Knibbe, die zorgt er wel voor dat alles weer op zijn pootjes terecht komt.

Dat David goedgerichte trappen kan uitdelen, heb ik lang geleden gemerkt bij een spontaan spelletje voetbal. Het ging volgens mij nergens over. Dat had ik verkeerd gezien. Het gaat namelijk altijd ergens over, aldus een toen nog onbekende trainee bij ING. Dus David, zet hem op.Ik weet zeker dat jij ook van Goliath zou winnen!

Angela van Leeuwen